اینجا به هر حال روستای ورزشی و ویمبلدون من هست و من از ورزش که عشق اصلی زندگی ام هست حرف می زنم. از تنیس بازی کردنم و از بت های زندگی ام.

شماره 10 و 10 در مقابل همدیگر؛ امیر غفور و ماریوسز ولازلی

با اینکه داداشم بالاخره با دوستش قرار گذاشت اما من کماکان بی حس و بی حال و رخوت زده ام. با اینکه او را دیدم اما شاید چون خیلی کم دیدم خستگی ام رفع نشد.

خونه ی ما رو ببین. همه چیز توش برعکسه. همه چیز آشغاله. همه کلی بزرگن. 31 سال و 29 سال و 26 سال و همه تا همین لحظه بخور و بخواب بودن. به من که رسید همه چیز به گند کشیده شده. نمی دونم چرااینهمه سال کسی از اینها نخواست غذا بپزند اما به من که می رسه من باید خودم بپزم؟ به من که رسید یهو باید بچه خودش روی پای خودش باشه. اما موقع اونها همچین چیزی نبود. جالبه هنوز هم همچین قانونی براشون وجود نداره. سر اونها مامان و بابا جوون بودن، سر من کلا پیرن. وقت ندارند. افکارشون پر از خرافات شده. حوصله ندارن. انرژی ندارن. عصبی اند. من خودم کلی استرس دارم. میگرن دارم. کم خونی شدید دارم.د

خیلی ناراحتم. توی خونه امروز بیش از سه چهارتا دعوا شده و بحث بوده که عامل هیچ کدومش من نبودم و دوتاش مامان توش بوده که حرف میزده. ولی آخرش میگه شماها همش دنبال دعوایید. من چاره ای ندارم جز لالمونی گرفتن.خدایا به نظر میاد این منم که تمام مدت خفه خون گرفته و باید به خفه خون گرفتنش ادامه بده. خدایا خیلی خسته ام. دیگه دوست دارم ثروتمند باشم. دوست دارم سالم باشم. خوشحال باشم. برم آمریکا یا اروپا یک کشور خوب و خوش آب و هوا زندگی خوبی داشته باشم.